Όταν κάποιος πεθαίνει, η επίσημη πλευρά είναι πιο οργανωμένη απ' ό,τι περιμένουν οι περισσότεροι. Η προσωπική πλευρά δεν είναι καθόλου οργανωμένη, και αυτό είναι το κομμάτι που οι οικογένειες βρίσκουν πιο δύσκολο.
Αυτός είναι ένας απλός οδηγός για το ποιοι πρέπει να ενημερωθούν, με ποια περίπου σειρά, και πού ανοίγει συνήθως το κενό. Δεν είναι νομική συμβουλή, και οι λεπτομέρειες διαφέρουν μέσα στο Ηνωμένο Βασίλειο, οπότε θεωρήστε το GOV.UK ως την αυθεντία για τη διαδικασία.
Πρώτα: το ληξιαρχείο και το Tell Us Once
Αφού ο θάνατος πιστοποιηθεί από γιατρό, καταχωρίζεται σε ληξιαρχείο. Στην Αγγλία και την Ουαλία αυτό γίνεται συνήθως εντός πέντε ημερών. Η Σκωτία δίνει οκτώ. Η Βόρεια Ιρλανδία έχει δικές της ρυθμίσεις.
Κατά την καταχώριση θα σας προσφερθεί συνήθως το Tell Us Once. Είναι μια δωρεάν κρατική υπηρεσία του Ηνωμένου Βασιλείου που διαβιβάζει τον θάνατο σε μια σειρά δημόσιων φορέων με μία κίνηση, ώστε να μην επαναλαμβάνετε την ίδια πρόταση σε διαφορετική υπηρεσία κάθε πρωί. Ανάλογα με το πού βρίσκεστε, αυτό μπορεί να περιλαμβάνει την HM Revenue and Customs, το Department for Work and Pensions, την DVLA, το Passport Office και τον τοπικό δήμο.
Το Tell Us Once είναι διαθέσιμο στο μεγαλύτερο μέρος της Αγγλίας, της Σκωτίας και της Ουαλίας. Ο ληξίαρχος θα σας πει αν ισχύει εκεί που βρίσκεστε και θα σας δώσει αριθμό αναφοράς. Ρωτήστε γι' αυτό στο ραντεβού, όχι μετά.
Δεύτερον: οι οργανισμοί που δεν καλύπτει το Tell Us Once
Το Tell Us Once καλύπτει το δημόσιο. Δεν καλύπτει τον ιδιωτικό τομέα, και εκεί βρίσκεται η δουλειά. Σε γενικές γραμμές:
- Τράπεζες, στεγαστικοί συνεταιρισμοί και κάθε λογαριασμός αποταμίευσης ή επενδύσεων.
- Ο φορέας του στεγαστικού δανείου ή ο ιδιοκτήτης του ακινήτου, και οι λογαριασμοί κοινής ωφέλειας.
- Ασφαλιστικές: ζωής, κατοικίας, αυτοκινήτου, ταξιδιού, κατοικίδιου.
- Ταμεία και φορείς συντάξεων, μαζί με παλιές επαγγελματικές συντάξεις που η οικογένεια μπορεί να αγνοεί.
- Ο εργοδότης, και τυχόν επαγγελματικοί σύλλογοι ή σωματεία.
- Συνδρομές και εγγραφές, από το γυμναστήριο μέχρι τις υπηρεσίες streaming.
- Ο γιατρός, ο οδοντίατρος και τυχόν νοσοκομειακά ραντεβού που εκκρεμούν.
Οι περισσότεροι από αυτούς θα ζητήσουν επικυρωμένο αντίγραφο του πιστοποιητικού θανάτου. Παραγγείλετε αρκετά αντίγραφα κατά την καταχώριση. Είναι πολύ ευκολότερο από το να επιστρέψετε αργότερα.
Τρίτον: οι άνθρωποι
Γι' αυτό το κομμάτι δεν υπάρχει υπηρεσία. Δεν υπάρχει λίστα, ούτε αριθμός αναφοράς, ούτε σειρά. Υπάρχει μια οικογένεια, συνήθως εξαντλημένη, που δουλεύει από μνήμης με ένα τηλέφωνο που δεν σταματά.
Εδώ πάει στραβά, και πάει στραβά με συγκεκριμένο τρόπο. Πρώτοι ενημερώνονται όσοι τα τηλέφωνά τους τυχαίνει να έχει ο πλησιέστερος συγγενής. Όλοι οι άλλοι το μαθαίνουν αργότερα, ή κατά λάθος, ή ποτέ.
- Ο φίλος από μια προηγούμενη πόλη που το μαθαίνει από μια ανάρτηση.
- Ο συνάδελφος από δύο δουλειές πριν που ακόμη έστελνε ευχές στα γενέθλια.
- Ο άνθρωπος από μια ομάδα στήριξης, έναν σύλλογο δρομέων, μια ενορία, που το επώνυμό του δεν το ήξερε ποτέ κανείς στην οικογένεια.
- Το βαφτιστήρι που οι γονείς του μετακόμισαν και άλλαξαν τηλέφωνα.
Τίποτα από αυτά δεν είναι σφάλμα κανενός. Δεν μπορείτε να ειδοποιήσετε ανθρώπους των οποίων τα στοιχεία δεν είχατε ποτέ. Αλλά η επίδραση σε όποιον μένει απ' έξω είναι πραγματική, και κρατά. Το να το μάθεις αργά σου λέει ότι ήσουν περιφερειακός, ενώ πολύ συχνά δεν ήσουν.
Μια πρόχειρη σειρά που βοηθά
- Στενή οικογένεια και όποιος πρέπει να το ακούσει από άνθρωπο, όχι από μήνυμα.
- Το ληξιαρχείο, και το Tell Us Once στο ίδιο ραντεβού.
- Ο εργοδότης, αν το πρόσωπο εργαζόταν. Συχνά πρέπει να κινηθεί γρήγορα για μισθοδοσία και σύνταξη.
- Τράπεζες, ασφαλιστικές, φορείς συντάξεων, ιδιοκτήτης ή δανειστής.
- Συνδρομές, εγγραφές και λογαριασμοί κοινής ωφέλειας.
- Ο ευρύτερος κύκλος φίλων, συναδέλφων και κοινότητας, πριν δημοσιευτεί οτιδήποτε δημόσια.
Το βήμα έξι είναι αυτό που παραλείπεται, γιατί ως τότε όλοι είναι κουρασμένοι. Αν δεν κάνετε τίποτε άλλο, γράψτε τα ονόματα νωρίς, όσο οι άνθρωποι εμφανίζονται ακόμη, και φροντίστε τη λίστα να την κρατά πάνω από ένα άτομο.
Πού ταιριάζει το Y.O.D.O.
Αυτό ακριβώς είναι το κενό για το οποίο φτιάχτηκε το Y.O.D.O., και αξίζει να είμαστε ακριβείς. Το Y.O.D.O. δεν ασχολείται με το ληξιαρχείο, τις τράπεζες ή τα χαρτιά. Δεν έχει καμία σχέση με την κληρονομική διαδικασία.
Αυτό που κάνει είναι να κρατά την έκτη λίστα, εκ των προτέρων, από το πρόσωπο που πραγματικά την ξέρει. Ο Κάτοχος Λογαριασμού ορίζει τους δικούς του Παραλήπτες και τα δικά τους στοιχεία επικοινωνίας. Αφού μια απώλεια επιβεβαιωθεί επισήμως, ο καθένας τους ειδοποιείται απευθείας, με ό,τι εκείνο το πρόσωπο επέλεξε να του αφήσει. Δεν εξαρτάται από το αν ο πλησιέστερος συγγενής γνωρίζει ότι υπάρχουν.
Αυτό είναι όλο. Δεν μειώνει τη γραφειοκρατία. Σημαίνει ότι ο φίλος σε άλλη πόλη θα το μάθει σωστά, και θα το μάθει από το πρόσωπο που ήθελε να ενημερωθεί.
Από πού να ξεκινήσετε
Αν βρίσκεστε στην πρώτη εβδομάδα, ξεκινήστε από τον οδηγό του GOV.UK μετά από έναν θάνατο και ρωτήστε τον ληξίαρχο για το Tell Us Once.
Αν το διαβάζετε πολύ πριν το χρειαστείτε, το χρήσιμο που μπορείτε να κάνετε σήμερα είναι να γράψετε τους ανθρώπους που δεν θα ήταν στη λίστα της οικογένειάς σας, και να φροντίσετε κάποιος άλλος εκτός από εσάς να μπορεί να τους βρει. Αυτή είναι όλη η ιδέα πίσω από έναν λογαριασμό Y.O.D.O..
Check in. Live on.