Αν αρχίσατε να ψάχνετε πώς θα μπορούσε ένας ηλικιωμένος συγγενής να λάβει βοήθεια στο σπίτι, θα έχετε συναντήσει γρήγορα τρία διαφορετικά πράγματα, όλα περιγραμμένα με παρόμοια γλώσσα, όλα λύνοντας διαφορετικά προβλήματα.
Αξίζει να τα ξεχωρίσουμε, γιατί η αγορά του λάθους είναι συνηθισμένη και η απογοήτευση συνήθως έρχεται στη χειρότερη στιγμή. Το Y.O.D.O. είναι ένα από τα τρία, και είναι αυτό που μοιάζει λιγότερο με τα άλλα, οπότε θα είμαστε ωμοί για το τι δεν κάνει.
1. Προσωπικά συστήματα συναγερμού
Ένα μενταγιόν ή βραχιόλι με κουμπί. Το πατάτε και απαντά ένα κέντρο παρακολούθησης, συνήθως μέσα σε δευτερόλεπτα, και είτε μιλά στο άτομο, είτε καλεί έναν ορισμένο επαφή, είτε καλεί ασθενοφόρο.
Καλό για: κάποιον που έχει τις αισθήσεις του, στο σπίτι, και μπορεί να φτάσει το κουμπί.
Όχι καλό για: οτιδήποτε όπου το άτομο δεν μπορεί να το πατήσει. Αυτό περιλαμβάνει εγκεφαλικό, άσχημη πτώση μακριά από τη βάση, και την πολύ συνηθισμένη περίπτωση όπου ο συναγερμός μένει στο κομοδίνο επειδή μοιάζει με σήμα.
Χονδρικά: τέλος εγκατάστασης και μηνιαία χρέωση παρακολούθησης. Ορισμένοι δήμοι τα παρέχουν· αξίζει πάντα να ρωτήσετε τις κοινωνικές υπηρεσίες ενηλίκων πριν αγοράσετε ιδιωτικά.
2. Τηλεφροντίδα και ανιχνευτές πτώσης
Το ίδιο κέντρο παρακολούθησης, με αισθητήρες αντί για κουμπί. Αυτόματη ανίχνευση πτώσης, αισθητήρες κατάληψης κρεβατιού και καρέκλας, αισθητήρες πόρτας, συναγερμοί καπνού και πλημμύρας, ενίοτε αισθητήρες κίνησης που εντοπίζουν ασυνήθιστο μοτίβο.
Καλό για: κάποιον που ίσως δεν μπορεί να πατήσει κουμπί, και για οικιακούς κινδύνους όπως μια κουζίνα που έμεινε αναμμένη.
Όχι καλό για: όποιον ενοχλείται που τον παρακολουθούν, και είναι περισσότεροι απ' όσους υποδηλώνουν τα φυλλάδια. Η ανίχνευση πτώσης είναι επίσης ατελής και προς τις δύο κατευθύνσεις: χάνει κάποιες πτώσεις και καλεί το κέντρο όταν κάποιος κάθεται απότομα.
Χονδρικά: περισσότερα από έναν απλό συναγερμό, ενίοτε παρέχεται ή επιδοτείται μετά από αξιολόγηση αναγκών.
3. Υπηρεσίες Check-in
Χωρίς εξοπλισμό. Το άτομο επιβεβαιώνει ότι είναι καλά με έναν ρυθμό που ορίζει το ίδιο, και αν αυτή η επιβεβαίωση δεν έρθει, ενημερώνονται οι άνθρωποι που έχει επιλέξει και τους ζητείται να επικοινωνήσουν.
Καλό για: τον τεράστιο ενδιάμεσο χώρο ανθρώπων που δεν είναι ευάλωτοι, δεν θέλουν αισθητήρες στο σπίτι και απλώς ζουν μόνοι ή μακριά από την οικογένεια. Είναι επίσης το μόνο από τα τρία που λειτουργεί όταν δεν έχει συμβεί τίποτα δραματικό, και το μόνο που αντιμετωπίζει το «δεν τον βρίσκω» ως πληροφορία από μόνο του.
Όχι καλό για: επείγοντα. Δεν υπάρχει κουμπί ούτε κέντρο παρακολούθησης.
Σε αυτή την κατηγορία ανήκει το Y.O.D.O.
Τι δεν είναι το Y.O.D.O., με απλά λόγια
Προτιμούμε να χάσουμε μια πώληση παρά να το αγοράσει κάποιος περιμένοντας λάθος πράγμα.
- Δεν είναι προσωπικό σύστημα συναγερμού. Δεν υπάρχει κουμπί ούτε κέντρο παρακολούθησης.
- Δεν είναι ιατρική συσκευή ούτε παρακολούθηση υγείας. Δεν μετρά τίποτα για το σώμα.
- Δεν ανιχνεύει πτώσεις. Δεν υπάρχουν αισθητήρες.
- Δεν καλεί υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης. Δεν καλεί ποτέ ασθενοφόρο, αστυνομία ή νοσοκομείο για λογαριασμό κανενός.
- Δεν παρακολουθεί τοποθεσία. Δεν ξέρει πού βρίσκεται κανείς.
Αν η ειλικρινής απάντηση για τον συγγενή σας είναι «μπορεί να καταρρεύσει και να μην μπορεί να ζητήσει βοήθεια», χρειάζεστε προσωπικό συναγερμό ή τηλεφροντίδα, και τα χρειάζεστε σύντομα. Ξεκινήστε από τις κοινωνικές υπηρεσίες ενηλίκων του δήμου και ζητήστε αξιολόγηση.
Τι κάνει αντ' αυτού το Y.O.D.O.
Απαντά σε διαφορετικό ερώτημα: έχει προσέξει κανείς ότι αυτός ο άνθρωπος σιώπησε;
Ο Κάτοχος Λογαριασμού επιλέγει ρυθμό, μηνιαίο σε κάθε πλάνο και ημερήσιο, εβδομαδιαίο ή δεκαπενθήμερο στα ανώτερα, και επιβεβαιώνει με ένα πάτημα. Αν ένα Check-in χαθεί πέρα από το περιθώριο που όρισε, ειδοποιούνται τα Πρόσωπα Εμπιστοσύνης που όρισε και τους ζητείται να επικοινωνήσουν. Μετά αποφασίζει ένας άνθρωπος τι θα γίνει, γιατί ένας άνθρωπος τα καταφέρνει καλύτερα από οποιοδήποτε σύστημα.
Δύο πράγματα προκύπτουν από αυτόν τον σχεδιασμό. Το πρώτο είναι ότι κανείς δεν παρακολουθείται: δεν υπάρχει ροή, ούτε τοποθεσία, ούτε δεδομένα για τη μέρα. Το δεύτερο είναι ότι λειτουργεί για τη πολύ μεγαλύτερη ομάδα ανθρώπων που δεν βρίσκονται σε κλινικό κίνδυνο αλλά, στην πράξη, δεν τους έχει κανείς υπόψη ανάμεσα σε δύο τηλεφωνήματα.
Δεν αποκλείονται μεταξύ τους
Η πιο λογική διάταξη που βλέπουμε είναι συχνά και τα δύο. Ένας συναγερμός για το επείγον που χρειάζεται κέντρο παρακολούθησης σε δευτερόλεπτα, και ένας ρυθμός check-in για τη συνηθισμένη εβδομάδα όπου δεν έχει συμβεί τίποτα και κανείς δεν θα το ήξερε αν είχε.
Κοστίζουν διαφορετικά, απαντούν σε διαφορετικά ερωτήματα, και κανένα δεν υποκαθιστά το άλλο.
Αν επιλέγετε για γονέα
Ρωτήστε τι πραγματικά φοβάστε. Το «θα πέσει και δεν θα μπορεί να καλέσει κανέναν» και το «περνούν εβδομάδες και δεν έχω ιδέα πώς είναι» είναι διαφορετικοί φόβοι με διαφορετικές απαντήσεις, και οι οικογένειες συχνά αγοράζουν για τον πρώτο ενώ νιώθουν τον δεύτερο.
Γράψαμε εκτενέστερο κείμενο για το πώς να τσεκάρετε έναν ηλικιωμένο γονέα χωρίς να μοιάζει με παρακολούθηση, που συνήθως είναι το πραγματικό εμπόδιο.
Αν το ερώτημα του check-in είναι αυτό που αναγνωρίζετε, το Y.O.D.O. είναι εδώ. Αν είναι το ερώτημα του συναγερμού, πηγαίνετε να πάρετε συναγερμό.
Check in. Live on.